De meeste mensen denken: mij overkomt dit niet. Niets is minder waar.
Het kan iedereen overkomen. Als je moest weten hoeveel mensen bij jou in de buurt die kampen met depressies zou je versteld staan. Het gevaar zit soms in een heel klein hoekje. Je kan je ’s morgens nog alive and kicking voelen en enkele uren later lijkt alles donker en somber.
Blijf er niet alleen mee zitten. Er bestaan praatgroepen waar mensen met dezelfde ervaringen samenkomen, en waar je zonder oordeel mag vertellen wat er in je omgaat. Daar vind je luisterende oren, herkenning en steun van mensen die begrijpen hoe zwaar het kan zijn. Het kan een eerste stap zijn naar verlichting: gewoon weten dat je er niet alleen voor staat.”
43 jaar geleden, toen de depressie het van mij overnam waren er geen pc’s, laptops, smartphones en websites waar je hulp kon zoeken. Je moest vertrouwen op de huisarts die je voorzichtig de juiste richting wees. Je kreeg medicijnen die je loom en verdoofd maakten, terwijl van jou verwacht werd dat je de moed erin hield. Een uitspraak van mijn huisarts toen was: “Jij zit in een put. Deze medicatie is de koord en jij moet de koord vastpakken en naar boven klimmen”. Dat zit nog altijd in mijn hoofd gebijteld.
Laat me je meenemen terug naar dat moment van 43 jaar geleden:
We hadden veel vrienden maar met één koppel hadden wij een hechte vriendschap, maar in mijn donkerste tijd kon hij het niet vatten en lachte hij me weg. Een jaar later werd hij zelf door depressie neergehaald. Toen pas besefte hij hoe diep en meedogenloos die strijd werkelijk is. Toen we hem later opnieuw bezochten, schrokken we: hij was sterk vermagerd en de sprankeling in zijn ogen was verdwenen. Zijn woorden waren: “Sorry Monique, dat ik je niet geloofde. Nu besef ik pas hoe diep iemand kan zitten”. Hij huilde als een klein kind.
Spot nooit met iemand die gevangen zit in een depressie. Toon begrip, reik een hand. Want voor je het beseft, kan diezelfde schaduw ook over jouw leven vallen.
RechtuitGezegd 