Er zijn van die dagen dat je wakker wordt en het lijkt alsof er een blok beton op je borst ligt. Je weet dat je moet opstaan, maar je lijf en je hoofd werken niet mee. Mensen zeggen vaak: “Iedereen heeft wel eens een dipje.” Maar een depressie is geen dipje. Het is alsof de kleur uit de wereld verdwenen is en je alleen nog in grijstinten leeft.
Wat het lastig maakt, is dat je het niet altijd aan de buitenkant ziet. Je gaat naar je werk, je lacht op een feestje, je zegt dat het “wel gaat”. Ondertussen voelt het alsof je van binnen langzaam leegloopt. Het kost energie om gewoon te doen alsof alles normaal is.
Depressie is niet lui zijn, niet zwak zijn, en zeker geen gebrek aan wilskracht. Het is een ziekte die je gedachten en gevoelens overneemt. Soms voelt het alsof je gevangen zit in je eigen hoofd. En dat maakt het zo moeilijk om erover te praten: je hebt het idee dat niemand het echt begrijpt.
Toch is er één ding dat helpt: er wél over praten. Met een vriend, een familielid, of een professional. Want hoe donker het ook voelt, er zijn altijd mensen die willen luisteren. En soms is dat luisteren al genoeg om een klein beetje licht terug te brengen.
Een donderslag bij heldere hemel
Veertig jaar geleden sloeg het lot toe. Niet langzaam, niet geleidelijk, maar als een donderslag bij heldere hemel. Ik las een kaartje op een cadeau dat ik gekregen had, begon te wenen en daar was ze: de depressie. Het leek alsof mijn hele wereld in één klap instortte.
Wat volgde was een periode van angst en verwarring. Mijn toenmalige echtgenoot bracht me op een zondag naar de dokter, omdat ik dacht dat ik gek werd. Ik kreeg Valium voorgeschreven, maar dat was geen oplossing. Ik rende van dokter naar dokter, kreeg steeds andere medicatie, maar niets hielp. Integendeel, het werd van dag tot dag erger. Ik durfde niet meer naar de winkel, niet eens mijn brievenbus leeg te maken. Het leven werd een gevangenis.
Ten einde raad kwam ik terecht bij een gedragstherapeut: Dr. Thallieux. Ik zie hem nog zo voor me, met zijn ringbaard en zijn zachte, rustgevende stem. Hij gaf me niet alleen therapie, hij gaf me hoop. Na een half jaar had ik mijn leven weer een beetje terug op de rails.
Nu, veertig jaar later, zijn er nog altijd momenten van angst en somberheid. Maar ik heb geleerd hoe ik ermee kan omgaan. Schrijven helpt. Door mijn cursus creatief schrijven durf ik mijn gedachten op papier te zetten, of ze nu positief of negatief zijn. Jarenlang zweeg ik, nu durf ik te schrijven. Dat is voor mij een hele stap vooruit.
Depressie heeft ooit mijn leven stilgelegd, maar schrijven heeft het weer in beweging gebracht. Het is mijn manier om te zeggen: ik ben er nog, en ik durf mijn verhaal te delen.
RechtuitGezegd 