RechtuitGezegd

Vroeger wist ik het allemaal en had een mening. Nu heb ik vragen.

Welkom op de plek waar zelfvertrouwen een beetje krimpt, maar de eerlijkheid groeit. Hier geen perfecte levens, geen filters, geen “ik weet het allemaal”. Gewoon verhalen over het echte leven — met twijfels, koffie, sokken in sandalen (of net niet), en de kunst van het ouder worden zonder handleiding. Voor iedereen die soms denkt: “Was het vroeger simpeler, of was ik gewoon zekerder?”

Maar nu… Ik herlees mijn eigen berichten drie keer voor ik op “verzenden” durf te drukken. Want stel je voor dat het verkeerd overkomt. En als iemand me vraagt wat ik wil in het leven, zeg ik: “Euh… een goeie zetel en rust in mijn hoofd?”

Toch ben ik nog altijd leergierig. Ik volg een cursus creatief schrijven, want woorden blijven mijn favoriete speeltuin. Ik wil blijven groeien, blijven ontdekken — maar wel met een dekentje over mijn benen en een kop koffie binnen handbereik.

Het is alsof het zelfvertrouwen stilletjes verdampt tussen de was, de werkdruk en het doen en laten van de mensen rondom je.

Tegenwoordig lijkt het alsof alles wat je zegt, verkeerd kan vallen. Een grapje, een mening, zelfs een goedbedoelde opmerking — het wordt snel anders geïnterpreteerd. En dus zeg je maar niks. Je slikt je woorden in, herformuleert in je hoofd, en twijfelt of het überhaupt nog de moeite is om iets te zeggen. Dus laat ik mijn pen spreken.

Dus ja, vroeger wist ik het allemaal. Nu weet ik het soms niet meer zo goed. Maar misschien is dat ook oké. Misschien is dat gewoon… volwassen worden. (En sokken met sandalen? Daar blijf ik wél bij. Dat is gewoon fout.)